ΙΑΠΩΝΙΑ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΙΑΠΩΝΙΑΣ
Σύγχρονες γνώσεις σχετικά με τους πρώτους λαούς που κατοικησαν στο ιαπωνικό αρχιπέλαγος έχει μοιράζετε μαζί από τα πορίσματα των αρχαιολόγων και ανθρωπολόγων και από τους μύθους της αρχαίας Ιαπωνίας. Αν και η ημερομηνία της πρώτης ανθρώπινης κατοίκησης δεν είναι γνωστή, οι ανθρωπολόγοι έχουν εντοπίσει ένα από τους πρώτους πολιτισμούς στην Ιαπωνία, όπως ο πολιτισμός Γιομόν. Η παλαιότερη γραπτή ιαπωνική ιστορία, το Κοτζίκι (Πρακτικό της Αρχαίας υποθέσεις, 712) και η Σοκι Νιχον (Χρονικά της Ιαπωνίας, 720), περιλαμβάνει τους μύθους σχετικά με την προέλευση του ιαπωνικού λαού και να αποδώσει τα θεμέλια του κράτους σε μια μυθολογική αυτοκράτορα των Τζιμου. Ο 7ος αιώνας θεωρείται το έτος ιδρύσεως του ιαπωνικού κράτους από τον αυτοκράτορα Τζιμμού Τέννο.Το Ναγκασάκι ήταν πρωτεύουσα του κράτους του Τζιμμού, το οποίο περιοριζόταν στο νησί Κυούσου. Κατόρθωσε όμως να υποτάξει τις γειτονικές φυλές και να κατακτήσει το μεγάλο γειτονικό νησί Χονσού. Κατά την ιαπωνική παράδοση ο Τζιμμού ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Γιαμάτο. Για πολλούς αιώνες κατείχαν την εξουσία οι απόγονοι του Τζιμμού. Ανάμεσα στους πιο σημαντικούς είναι ο Τέμο-Τεννό, ο οποίος διαίρεσε τους Ιάπωνες σε οκτώ γένη, άλλαξε το πολιτικό και δικαστικό καθεστώς στην Ιαπωνία, το οποίο διαμορφώθηκε σύμφωνα με τα κινέζικα πρότυπα. Το 702 συγκεντρώθηκαν όλες οι διατάξεις που είχαν εκδοθεί από την εποχή της μεταρρυθμίσεως και έπειτα και αποτέλεσαν τον πρώτο ιαπωνικό κώδικα, που ονομάστηκε "Ταϊχορυό". Η κινεζική επίδραση γίνεται ακόμη πιο ισχυρή κατά τη βασιλεία του Καμμού-Τεννό (782-807). Κατά την εποχή του, οι Ιάπωνες μαθαίνουν να καλλιεργούν το βαμβάκι. Ο Καμμού-Τεννό ίδρυσε το 794 μ.Χ. την καινούργια πρωτεύουσα του κράτους, το Κυότο και υιοθέτησε σχεδόν ολοκληρωτικά τον τρόπο ζωής των Κινέζων ηγεμόνων και ευγενών.Ο κινέζικος όμως τρόπος ζωής είχε ολέθρια αποτελέσματα για την εξουσία των Μικάδων. Οι αυτοκράτορες παραμελούσαν την άσκηση της εξουσίας και ασχολούνταν μόνο με την διασκέδαση τους. Έτσι σιγά σιγά απομακρύνθηκαν από τη στρατιωτική διοίκηση και άφησαν την εξουσία σε μεγάλες οικογένειες. Από τον 10ο αι., την εξουσία την ασκούσαν οι Φουτζιβάρα. Μετά την πτώση τους άρχισε η μάχη ανάμεσα στις μεγάλες φεουδαρχικές οικογένειες. Στην αρχή κυβέρνησαν οι Μιναμότο (1185), τους διαδέχθηκε η δυναστεία των Χόγιο - ένα μέλος της ο Τοκιμούνε εμπόδισε δύο μογγολικές εισβολές- και η δυναστεία των Ασικάγα, την εποχή της οποίας το κράτος έπεσε σε αναρχία και μιζέρια. Το 16ο αιώνα άρχισαν οι καθολικές και προτεσταντικές αποστολές, πριν από τις πορτογαλικές, ολλανδικές και αγγλικές εμπορικές αποστολές. Το 1633 απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα οποιουδήποτε ξένου. Έτσι ξεκίνησε μια περίοδος απομόνωσης που διήρκεσε τρεις αιώνες, έληξε μόνο το 1853 όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες πέτυχαν το άνοιγμα των λιμανιών στο δυτικό εμπόριο και το δικαίωμα σύναψης διπλωματικών σχέσεων. Το 1894 ξέσπασε ο πόλεμος με την Κίνα, ο οποίος έληξε με τη συνθήκη του Σιμονοσέκι (1895), σύμφωνα με την οποία η Κίνα έπρεπε να παραιτηθεί από την Κορέα και να παραχωρήσει τη Φορμόσα. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν με το μέρος των Αγγλο-γάλλων. Όταν ζήτησε από τη Γερμανία να απομακρύνει τα πλοία της από τα ιαπωνικά και κινεζικά παράλια και η Γερμανία τα αρνήθηκε, της κήρυξε πόλεμο. Χτύπησε τα γερμανικά φρούρια που υπήρχαν στο Τσινγκ-Τάο και στον κόλπο του Κιάο-Τσάο και δίχως πολλή δυσκολία τα κατέλαβε. Τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιαπωνία, συμμαχώντας με τις δυνάμεις του ’ξονα, μπήκε στον πόλεμο προκαλώντας και την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών με την επίθεση στη βάση του Περλ Χάρμπορ στη Χαβάη. Η αντεπίθεση όμως των συμμαχικών δυνάμεων και ο βομβαρδισμός με ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι ανάγκασαν τη χώρα να παραδοθεί. Από το 1946 μέχρι το 1952 η Ιαπωνία ήταν υπό την αμερικάνικη κατοχή. Από το 1946 στη πολιτική ζωή κυριαρχεί το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό κόμμα, συνδεδεμένο με τα μονοπωλιακά οικονομικά και παραγωγικά συγκροτήματα της χώρας. Η δεκαετία του 70 ήταν μια περίοδο μεγάλης ανάπτυξης, που έφερε την Ιαπωνία στη δεύτερη θέση στο κόσμο σε βιομηχανικό επίπεδο. Το 1974 με την παραίτηση του πρωθυπουργού Τανάκα, άρχισε μια περίοδος κρίσης του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού κόμματος, αρχηγός του οποίου εκλέχτηκε το 1976 ο Φουκούντα. Μια κρίση πάλι του φιλελεύθερου δημοκρατικού κόμματος ανάγκασε τον Φουκούντα να αφήσει την εξουσία στα χέρια του Μασαγιόσι Οχίρα. Μετά το θάνατο του Οχίρα (1980), πρωθυπουργός έγινε ο Ζένκο Σουζούκι, ο οποίος αντικαταστάθηκε το 1982 από τον Γιασουχίρο Νακασόνε που είχε την εξουσία μέχρι το 1987, όταν τον διαδέχθηκε ο Νομπούρο Τακεσίτα. Μερικά οικονομικά σκάνδαλα το 1989 οδήγησαν στην πτώση του Τακεσίτα και του διάδοχου του Σοσούκε Ούνο. Το 1989 πέθανε ο αυτοκράτορας Χιροχίτο, τον οποίο διαδέχθηκε ο γιος του, Καιχίτο. Το 1994 η κυβέρνηση που εκλέχθηκε ήρθε αντιμέτωπη το 1995 με πολυάριθμα προβλήματα που οφείλονταν στην αστάθεια του κυβερνητικού συνασπισμού. Το 1995 η ιαπωνική κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει τον καταστροφικό σεισμό στις 17 Ιανουαρίου, όπου σκοτώθηκαν περισσότερα από 5.000 άτομα στη πόλη Κόμπε, και στις 20 Μαρτίου την επίθεση στο μετρό του Τόκιο, έργο της αίρεσης "Υπέρτατη αλήθεια", που προκάλεσε το θάνατο 12 ατόμων και την δηλητηρίαση 500, εξαιτίας της ελευθέρωσης αερίου.
ΧΑΡΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ
